بهشت جاودان و یک نفس تشویش شیطانش

صفای دل کدورت های امکان بر تو بست آخر

دو عالم دود کرد انشا چراغ زیر دامانش

پی آزار مردم از جهنم کم نمی باشد

عدم را هستی اندیشیدنت نگذاشت بی صورت

چه دشواری ست کز اوهام نتوان کرد آسانش

نظر وا کرده ای ترک هوسهای اقامت کن