چه دشواری ست کز اوهام نتوان کرد آسانش

پی آزار مردم از جهنم کم نمی باشد

بهشت جاودان و یک نفس تشویش شیطانش

عدم را هستی اندیشیدنت نگذاشت بی صورت

نظر وا کرده ای ترک هوسهای اقامت کن

که شمع اینجا همان پا می کشد سر از گریبانش

به گردش هر نفس رنگ بهارت دست می ساید