گشاد دل که از ما جوهر تدبیر می خواهد

که شد مژگان چشم آبله خار مغیلانش

درین بزم آبرو خواهی زآیین ادب مگذر

که اشک آخرتپیدن می کند با خاک یکسانش

گره باقی ست در کار گهر تا هست دندانش

جنون آزادیی دارد چه پیراهن چه عریانی

صدا یک دامن افشانده ست بر بیداد پنهانش