دل بیمدعا یعنی بیاض ساده ای دارم

که صد آیینه باید ریخت از یک چشم حیرانش

فلک گر نسخه جمعیت امکان زند بر هم

تو روشن کن سواد سطری از زلف پریشانش

به آتش می برم تا صفحه ای سازم زرافشانش

وجودم در عدم شاید به فکر خویش پردازد

که آتش غیر خاکستر نمی باشدگریبانش