از زبان است آنچه می آید به گوش

عشق زنگ غفلت از ما می برد

سایه را خورشید باشد عیب پوش

عقل و حس با هم دوات خامه اند

زین محیط از هرزه تازیها چو موج

می برد خلقی شکست خود به دوش

همچو شمع از سر بریدن زنده ایم