جز خلق مدان صیقل زنگار طبیعت

خاکی به سر وهم فشان رخت دگر پوش

ای خو اجه غرامت مکش از اطلس و دیبا

آدم چقدر نازکند، رو، جل خر پوش

دلگیری این خانه به واکردن درپوش

چون صبح میندوز بجز وحشت از این دشت

تا جاده و منزل همه در گرد سفر پوش