دلگیری این خانه به واکردن درپوش

ای خو اجه غرامت مکش از اطلس و دیبا

آدم چقدر نازکند، رو، جل خر پوش

جز خلق مدان صیقل زنگار طبیعت

چون صبح میندوز بجز وحشت از این دشت

تا جاده و منزل همه در گرد سفر پوش

پیش از نفس آیینه هستی به عرق گیر