چون صبح میندوز بجز وحشت از این دشت

آدم چقدر نازکند، رو، جل خر پوش

جز خلق مدان صیقل زنگار طبیعت

دلگیری این خانه به واکردن درپوش

تا جاده و منزل همه در گرد سفر پوش

پیش از نفس آیینه هستی به عرق گیر

تا غوطه به شبنم نزنی عیب سحر پوش