مقیم گوشه دل چون نفس دیوانه ای دارم

شکستن ختم قلقل می کند بر ساز مینایش

دو عالم نیک و بد را شخص تست آیینه تهمت

تو هر اسمی که می خواهی برون آر از معمایش

که گر تنگی کند این خانه افشارد به صحرایش

قناعت کرده ام چون عشق از آیینه امکان

به آن مقدار تمثالی که نتوان کرد پیدایش