که گر تنگی کند این خانه افشارد به صحرایش

دو عالم نیک و بد را شخص تست آیینه تهمت

تو هر اسمی که می خواهی برون آر از معمایش

مقیم گوشه دل چون نفس دیوانه ای دارم

قناعت کرده ام چون عشق از آیینه امکان

به آن مقدار تمثالی که نتوان کرد پیدایش

ندانم سایه با بخت که دارد توامی بیدل