قناعت کرده ام چون عشق از آیینه امکان

تو هر اسمی که می خواهی برون آر از معمایش

مقیم گوشه دل چون نفس دیوانه ای دارم

که گر تنگی کند این خانه افشارد به صحرایش

به آن مقدار تمثالی که نتوان کرد پیدایش

ندانم سایه با بخت که دارد توامی بیدل

مقیم روز بودن بر نمی آرد ز شبهایش