ندانم سایه با بخت که دارد توامی بیدل

که گر تنگی کند این خانه افشارد به صحرایش

قناعت کرده ام چون عشق از آیینه امکان

به آن مقدار تمثالی که نتوان کرد پیدایش

مقیم روز بودن بر نمی آرد ز شبهایش