به آن مقدار تمثالی که نتوان کرد پیدایش

مقیم گوشه دل چون نفس دیوانه ای دارم

که گر تنگی کند این خانه افشارد به صحرایش

قناعت کرده ام چون عشق از آیینه امکان

ندانم سایه با بخت که دارد توامی بیدل

مقیم روز بودن بر نمی آرد ز شبهایش