ترحم کن برآن بیدل که از افسون نومیدی

که در خون می تپد نظاره از رنگ تماشایش

به زندان داشت عمری جرات جولان غبارم را

به دامن پاکشیدن داد آخر سر به صحرایش

به مطلب می فشاند دست و برخود می رسد پایش