نگاهم کاش سامان عرق می کرد بر رویش

چه توفانها کز انداز عتاب او نمی بالد

زبان موج می فهمم ز طرز چین ابرویش

در این باغ اتفاق شبنم و گل می کند داغم

ادبگاه محبت بر ندارد ناز گستاخان

به غیر از جبهه من نقش پایی نیست در کویش

مریض الفتش تمهید آسودن نمی داند