چو سرو آزاد شو یا همچو شمع از خویش بیرون آ

که عالم خانه آیینه است از حیرت رویش

دل یاقوت خون گردیده ای در حسرت لعلش

رم آهو به خاک افتاده ای از چشم جادویش

به لب گر مصرعی داری ز وصف قد دلجویش

غبارآلود هستی گر همه تا آسمان بالد

چو ماه نو همان پهلوخور عجز است پهلویش