کباب وحشت اشکم که چون بیدست و پا گردد

کنون از هر گلم باید کشیدن منت بویش

غبار آرمیدن برده اند از خاک این صحرا

سواد وحشتی روشن کنید از چشم آهویش

به سر غلتیدنی زین عرصه بیرون می برد گویش

به وصل از ناتوانی رنج هجران می کشم بیدل

ندارم آنقدر جرات که چشمی واکنم سویش