عالمی آینه کرده ست نهان در بر خویش

عاشق و یاد رخ دوست که چشمش مرساد

خواجه و حسرت مال و غم گاو و خر خویش

تا نجوشد عرق خجلت تمثال ز شخص

هر چه خواهی همه در خانه خود می یابی

همچو آیینه اگر حلقه زنی بر در خویش

عجز رفتار من آخر در بیباکی زد