هر کس اسیر سلسله ناز دیگر است

بر عرش و فرش خندد و شیب و فراز خویش

در عالمی که انجمن کوری و کری است

هر نغمه پرده بست بر آهنگ ساز خویش

ما و خط تو، زاهد و ریش دراز خویش

این بیستون قلمرو برق جمال کیست

هر سنگ دارد آتش شوق گداز خویش