هر سنگ دارد آتش شوق گداز خویش

هر کس اسیر سلسله ناز دیگر است

ما و خط تو، زاهد و ریش دراز خویش

این بیستون قلمرو برق جمال کیست

بر آرزوی خلق در خلد واگذار

ما را نیاز کن به غم دلنواز خویش

بی پردگی نقاب بهار تعینیم