بر آرزوی خلق در خلد واگذار

ما و خط تو، زاهد و ریش دراز خویش

این بیستون قلمرو برق جمال کیست

هر سنگ دارد آتش شوق گداز خویش

ما را نیاز کن به غم دلنواز خویش

بی پردگی نقاب بهار تعینیم

گل باغ رنگ دارد از اخفای راز خویش