ز دود تنگ فضای سپند این محفل

به آب حیرت آیینه هست شستن خویش

چه ممکن است تسلی به غیر قطع نفس

ز ناله نیست رها تار بی گسستن خویش

به دوش ناله گرفته ست بار جستن خویش

در این محیط که جز گرد عجز ساحل نیست

مگر چو موج ببندید برشکستن خویش