دل هزار آیینه روشن کرد اما پی نبرد

باید ای یاران سر افکندن ز گردن های خویش

تا بر آید از فشار تنگی این انجمن

هرکه هست از خویش خالی می نماید جای خویش

فطرت بی نور ما بر معنی پیدای خویش

رفته ایم از خویش و حسرت ها فراهم کرده ایم

عالم طول امل جمع است در شبهای خویش