هر کجا خواهی رسید امروز در پیش و پس است

فطرت بی نور ما بر معنی پیدای خویش

رفته ایم از خویش و حسرت ها فراهم کرده ایم

عالم طول امل جمع است در شبهای خویش

وای بر تو گر نباشی محرم فردای خویش

رنگ و بو چون غنچه ات آخرگریبان می درد

این قباها تنگ نتوان دوخت بر بالای خویش