غافل مشو ز ناله که در گلشن نیاز

مردن از آن به است که باشی گدای فیض

صاحبدلی زگرد ره فقر سر متاب

خاکستر است آینه را توتیای فیض

می بالد این نهال به آب و هوای فیض

دل را عبث به کلفت اوهام خون مکن

تا زندگی است نیست جهان بی صلای فیض