طبع چون ممتاز اعیان شد وطن هم غربتست

رفته رفته می خزد در دیده گوهر محیط

شوخی برگ نگه در دیده آیینه نیست

همچو گوهر موج ما را گشت چشم تر محیط

می کند حاصل گهر گرد یتیمی در محیط

هر قدر ساز تعلق بیش ، وحشت بیشتر

می گشاید در خور امواج بال و پر محیط