هر قدر ساز تعلق بیش ، وحشت بیشتر

همچو گوهر موج ما را گشت چشم تر محیط

طبع چون ممتاز اعیان شد وطن هم غربتست

می کند حاصل گهر گرد یتیمی در محیط

می گشاید در خور امواج بال و پر محیط

شفقت حال ضعیفان بر بزرگان ننگ نیست

خار و خس را همچو گل جا می هد بر سر محیط