زنگ بر آیینه ناصاف می گیرد کلاغ

گر به این بی پردگی می بالد آثار جنون

دود می گردد صدا در حلقه زنجیر باغ

از حسد دل آشیان طعن غفلت می شود

از تو هر مژگان زدن گم می شود همچون تویی

گر نداری باور از آیینه روشن کن سرا غ

عمرها شد شسته ام چون ابر دست از خرمی