از غنچه خاموش او ایمن مباش ای زخم دل

می در قدح تا کنج لب گل تا گریبان در بغل

آه قیامت قامتم آسان نمی افتد ز پا

این شعله هر جا سرکشد دارد نیستان در بغل

کان فتنه طوفان کمین دارد نمکدان در بغل

بنیاد شمع از سوختن در خرمن گل غوطه زد

گر هست داغی در نظر داری گلستان در بغل