گلشن داغیم از نشو و نمای ما مپرس

از طراوت خانه دارد در ره سیلاب گل

فیض خاموشی به یاد لب گشودنها مده

ای ز خود غافل همین در غنچه دارد آب گل

در بهار ما ز آتش می شود سیراب گل

موی چینی گر به سامان سفیدی می رسد

شام ما هم می تواند چیدن از مهتاب گل