موی چینی گر به سامان سفیدی می رسد

ای ز خود غافل همین در غنچه دارد آب گل

گلشن داغیم از نشو و نمای ما مپرس

در بهار ما ز آتش می شود سیراب گل

شام ما هم می تواند چیدن از مهتاب گل

بیقرار عشق هرگز روی جمعیت ندید

جز پریشانی نکرد از ناله بیتاب گل