در بهار ما ز آتش می شود سیراب گل

فیض خاموشی به یاد لب گشودنها مده

ای ز خود غافل همین در غنچه دارد آب گل

گلشن داغیم از نشو و نمای ما مپرس

موی چینی گر به سامان سفیدی می رسد

شام ما هم می تواند چیدن از مهتاب گل

بیقرار عشق هرگز روی جمعیت ندید