سایه دست کرم بر گوشه دستار گل

نیست ممکن گر کند در عرض شوخی های ناز

لاله رویان را عرق بی رنگ از رخسارگل

می زند در جمع احباب از تقاضای بهار

ساز عیش از قلقل مینا قیامت غلغل است

ابر رنگ نغمه می بندد به روی تار گل

ریشه ها را گر به این سامان نمو بخشد هوا