نقاش خامه گیر ز موی سترده ام

در یاد جلوه ای که بهشت تصور است

آهی نکرد گل که به باغش نبرده ام

اجزای من قلمرو نیرنگ ناز اوست

خجلت چو شمع کشته ز داغم نمی رود

آیینه زنگ بسته ز وضع فسرد ه ام

گامی به جلوه آی و ز رنگم برآرگرد