چون نفس گر می شود کارم به سامان، ناله ام

عمرها شد در سواد بیکسی دارم وطن

آه اگر نبود چراغ این شبستان ناله ام

ساز و برگ عافیت یکبارم از خود رفتن است

هیچ جا از عضو امکان قابل تاثیر نیست

روزگاری شد که می گردد پریشان ناله ام

پوست از تن رفت و مغز از استخوان ، اما هنوز