صبح شد داغ نظر خاکستر پروانه ام

آتش هستی فسردم آرزو آبی نخورد

خاک کرد آخر هوای بازی طفلانه ام

موی کافوری ست نومیدی که شمع عمر را

هستی موهوم نیرنگ خیالی بیش نیست

در نظر خوابم ولی درگوشها افسانه ام

عمرها شد در بیابان جنون دارم وطن