ریخت چشم او به گرد سرمه رنگ خانه ام

اینقدرها بیخود جام نگاه کیستم

گوشها میخانه شد از نعره مستانه ام

عمرها شد از مقیمان سواد وحشتم

هرکجا روشن کنند از سرو او شمع چراغ

ناله قمری شود خاکستر پروانه ام

نشئه سودا به این نیرنگ هم می بوده است