سنگ را گل می کند شور سر دیوانه ام

هرکجا روشن کنند از سرو او شمع چراغ

ناله قمری شود خاکستر پروانه ام

نشئه سودا به این نیرنگ هم می بوده است

اختلاط خلق بر من تهمت الفت نبست

همچو بو در طبع رنگ از رنگها بیگانه ام

با دل قانع فراغی دارم از تشویش حرص