عنان به دست تپیدن ندارد عزم سپندم

چه سحر بود که برکشتی از سراب گذشتم

شرار بود که در سنگ بود آینه من

به خویش دیر رسیدم که از شتاب گذشتم

به بزم تا رسم از پهلوی کباب گذشتم

به هر زمین که رسیدم ز قحطسال اقامت

گریستم نفسی چند و چون سحاب گذشتم