حیرت از وحشتم آیینه دیدار تو ریخت

آخر از خویش به دوش مژه چیدن رفتم

چون سحر هفت فلک وحشت شوقم طی کرد

تا کجاها پی یک آه کشیدن رفتم

آنقدر ناله نگه شد که به دیدن رفتم

عاجزی هم چقدر پایه عزت دارد

برفلک همچو مه نو به خمیدن رفتم