به قدر وحشتم قطع تعلق داشت آسانی

گرفتم ماهیی را پوست کندم بی درم کردم

ز من می خواست سعی نارسا احرام تسلیمی

چو اشک از سر به راه انداختن ساز قدم کردم

ز هر جیبی که در دامن زدم تیغ دودم کردم

چه مقدار آنسوی تحقیق پر می زد شرار من

که هستی شمع را هم کشت تا سیر عدم کردم