محراب کبر گردید دوشی که خم نکردم

کاش انفعال هستی می داد شر به آبم

در آتشم ز خاکی کز جهل نم نکردم

همواری آتشم را باغ خلیل می کرد

از بسکه نقد هستی سرمایه عدم داشت

هر چند صرف کردم یک ذره کم نکردم

پیری به دوشم آخر سرمشق لغزشی بست