بر صف آرای تعلق بود اسباب جهان

از هجوم دود گردابی به چشم تر زدم

آسمان بی بضاعت ساز یک بستر نداشت

تکیه ای چون ماه نو بر پهلوی لاغر زدم

چشم پوشیدم شبیخونی بر این لشکر زدم

برگ برگ این گلستان پرده ساز منست

هر کجا رنگی شکست آهنگ شد من پر زدم