هر کجا رنگی شکست آهنگ شد من پر زدم

بر صف آرای تعلق بود اسباب جهان

چشم پوشیدم شبیخونی بر این لشکر زدم

برگ برگ این گلستان پرده ساز منست

سینه چاکان چون سحر مشق فنا آماده اند

عام شد درسی که من هم صفحه ای مسطر زدم

ای حریفان قدر استغنای دل فهمیدنی ست