یادم آمد در رهت ذوق به سر غلتیدنی

تا فنا رنگ اشارت ریخت من ابرو شدم

وحشتم آخر ز زندانگاه دلتنگی رهاند

خانه صحرا گشت از بس دیده آهو شدم

همچو اشک خویش از سر تا قدم پهلو شدم

درس بلبل از سواد نسخه گل روشن است

از لبت حرفی شنیدم کاینقدر خوشگو شدم