کاسه ای دارد مبادا دربه در گرداندم

خاک هم گاهی به رنگ صبح گردی می کند

فقر می ترسم به استغنا سپر گرداندم

ای قناعت پا به دامن کش که چشم حرص دون

هم به زیر پایم آب و دانه خرمن می کند

آنکه بیرون قفس بی بال و پر گرداندم

شیشه ها کردم تهی اما تنک ظرفی بجاست