به حیرت امیدی تراشیده بودم

نهان از تو می باختم با تو عشقی

تو فهمیده بودی نفهمیده بودم

کس آیینه دارت نشد ورنه من هم

به رنگی ست چون سایه ام جوش غفلت

که می رفتم از خویش و خوابیده بودم

طریق وفا تلخکامی ندارد