چو اشک در گره صافی زلال خودم

ز چینی آفت بی آبی ام مشو ای حرص

که من طراوت لب خشکی سفال خودم

غبار دامن هر موج نیست قطره من

رسیده ضعف بجایی که همچو شمع خموش

شکست رنگ نهان کرد زیر بال خودم

بهار نازم و کس محرم تماشا نیست