چو صبح از برگ ساز بی کسی هایم چه می پرسی

شدم عکس و برون خانه آیینه خوابیدم

تحیر پیشم آمد ای سرشک از یاد دیداری

تو راهی باش من بر جوهر آیینه پیچیدم

غباری داشتم بر روی زخم خویش پاشیدم

خوشا آیینه داربهای عرض ناز معشوقان

بهارش گل نشان بود و من از خود رنگ پیچیدم