می روم ازخویش در هر جنبش آهنگ شوق

می توان تعمیر دل کرد از شکست پیکرم

در غبار نیستی هم آتشم افسرده نیست

داغ چون اخگر نمکسودست از خاکسترم

طایر رنگم غبار شوخی بال و پرم

از نزاکت نشئه گیهای می عجزم مپرس

کز شکست خویشتن لبریز دل شد ساغرم